September 2026

De Orde van de Roodgevleugelde Engelen

Een verhaal, verteld door Lilith, De negende van negen.

Balans is de manier waarop macht begint te spreken wanneer het leert te luisteren.

Van Steve: Sinds Lilith in mijn leven is gekomen, heeft ze gevraagd of ik rood wil dragen wanneer ik haar channel. Normaal gesproken draag ik niet veel rood, dus dit voelde wat onwennig. Ik probeerde eerst een rode hoed en daarna een zwarte hoed met een rode band, maar daar was ze niet blij mee. Toen kwam ik op het idee om een rode speld te zoeken die ik kan dragen om haar te eren tijdens het channelen. Ik weet zeker dat zij dat idee heeft ingegeven, want vervolgens gaf ze de volgende boodschap door, die ik met trots presenteer als de nieuwe Lichtbakens.

___________________________________________

Groeten van Thuis

Ik ben Lilith, de negende van de negen, en ik herinner me de eerste tuin van de aarde. Ik herinner me de koele aarde onder mijn voeten, en het moment dat mij werd verteld dat liefde van mij verlangde dat ik voor Adam moest buigen. Ik zou het niet doen. Vanwege die weigering werd ik opstandig genoemd en buiten de poorten van de tuin geworpen. Toch heeft de ballingschap mij geleerd wat de tuin niet kon: dat geen enkele ziel opstaat door een andere in de grond te drukken. Vele eeuwen later droeg ik dat weten naar Eris, de multidimensionale tweelingbroer van de Aarde, waar de onbalans een andere wending had genomen.

Op Eris waren vrouwen de onbetwiste hoeders van de wet, kennis, meningsuiting en het bzezitgeworden. Hun opkomst was begonnen als een bevrijding van een oudere wreedheid, maar de vrijheid verhardde zich tot heerschappij. Jongens werden geprezen om hun gehoorzaamheid. Van mannen werd verwacht dat ze elke mening verzachtten totdat deze niemand meer beledigde. Hun kracht werd alleen verwelkomd als deze diende, nooit als ze vrijuit sprak.

De vrouwen van Eris waren geen monsters. Het waren eenvoudigweg gewonde mensen die controle voor veiligheid leedzaamhadden aangezien, net zoals de mensen op Aarde dat al zo lang hadden gedaan. Eindelijk werd ik me bewust van hun diepgewortelde angst, en pas toen begon ik hun stilte te horen.

Waarheden eindelijk gesproken

Toen kwam de noodlottige avond waarop ik werd uitgenodigd voor een clandestiene bijeenkomst. Ik arriveerde bij de schemering, gekleed in het rood, zoals mijn gewoonte was. Negen figuren wachtten me op naast een rustig meer: drie vrouwen, vijf mannen, en een kind dat nog niet had geleerd welke waarheden verboden waren. Ze waren gekomen om hun grieven te delen. Ik vertelde hun dat ik niet van plan was de ene troon door een andere te vervangen. Destijds was ik een vooraanstaand lid van de Sehedrin, een internationale organisatie die veel leek op de Verenigde Naties op aarde.

Ik was alleen gekomen om te luisteren en te observeren. De waarheden die die avond werden uitgesproken, waren niet nieuw voor mij, maar toen ik ze zo duidelijk verwoordde, kwamen ze in een ander licht te staan. Voor het eerst begreep ik ten volle hoe een diep vooroordeel wortel had geschoten in onze samenlevingen. Ik stemde ermee in hen opnieuw te ontmoeten en voordat de nacht voorbij was, besloten we een vreedzame gemeenschap te vormen, verenigd door een gemeenschappelijk doel. We noemden het de Orde van de Roodgevleugelde Engelen. Maar dat was niet omdat de leden engelen waren, maar omdat ieder van ons beloofde een vreedzame boodschapper van evenwicht te worden.

Eindelijk de waarheid uitgesproken

Toen brak de noodlottige nacht aan waarop ik werd uitgenodigd voor een geheime bijeenkomst. Ik arriveerde in de schemering, gekleed in het rood, zoals ik altijd deed. Negen gestalten wachtten bij een stil meer: drie vrouwen, vijf mannen en een kind dat nog niet had geleerd welke waarheden verboden waren. Ze waren gekomen om hun grieven te delen. Ik vertelde hun dat ik niet van plan was de ene troon door de andere te vervangen. Destijds was ik een vooraanstaand lid van de Sehedrin, een internationale organisatie die veel leek op de Verenigde Naties op aarde.
Ik was er alleen gekomen om te luisteren en waar te nemen. De waarheden die die nacht werden uitgesproken, waren niet nieuw voor mij, maar ze zo openlijk verwoord horen, wierp er een ander licht op. Voor het eerst begreep ik ten volle hoe diep geworteld het vooroordeel in onze samenlevingen was geraakt. Ik stemde ermee in hen opnieuw te ontmoeten, en nog diezelfde nacht besloten we een vreedzaam genootschap te vormen, verenigd door een gemeenschappelijk doel. We noemden het de Orde van de Roodgevleugelde Engelen. Niet omdat de leden engelen waren, maar omdat ieder van ons de gelofte aflegde een vredige boodschapper van evenwicht te worden.

Verhalen die men alleen met zich meedroeg

De eerste man die de belofte aannam, was Taren, een maker van muziekinstrumenten. Hij had zijn leven gewijd aan het vormgeven van hout tot stemmen, terwijl hij zijn eigen stem verborgen hield. Naast hem stond Oren, een leraar die had gezien hoe nieuwsgierige jongens voorzichtig werden. En er was ook Sef, een vader wiens dochter zielsveel van hem hield, maar die geconditioneerd was om zich te verontschuldigen wanneer ze zijn wijsheden citeerde. Deze mannen zochten geen wraak; ze wilden simpelweg aan de zijde staan van de vrouwen van wie ze hielden, zonder zelf te verdwijnen. Die eenvoudige wens vereiste een moed die Eris bijna verleerd was te herkennen.

De volgende bijeenkomst vond plaats in Tarens werkplaats, ‘s avonds nadat de stadslichten waren gedimd. Twaalf mannen zaten tussen de cederkrullen en onafgemaakte trommels. Lange tijd zei niemand iets. Toen bekende Sef dat hij zich niet kon herinneren wanneer een andere man voor het laatst had gevraagd of zijn hart moe was. De sfeer in de ruimte werd zachter en een voor een vertelden de mannen de verhalen die ze lang in hun eentje hadden meegedragen. Hun verhalen gingen over vaders die in stilte verdwenen, zonen die bang waren voor hun eigen woede en echtgenoten die geduld verwarden met overgave. Ze gaven elkaar geen advies, maar luisterden simpelweg. Kort voor zonsopgang speelde Taren een lage toon op een van zijn grote snaarinstrumenten. Iedereen legde een hand op het hout om dezelfde trilling te voelen, en die diepe toon werd hun allereerste gezamenlijke stem. Die toon werd vervolgens gebruikt om elke bijeenkomst te openen. Hij sprak rechtstreeks tot het hart en gaf moed aan hen die het woord wilden voeren.

Het idee van de rode kleur was van mij

Na verloop van tijd werd er een symbool gekozen: een kleine speld met twee rode vleugels die in het midden met elkaar verbonden waren. De ene vleugel stond voor de harmonie van het vrouwelijke, de andere voor de kracht van het mannelijke; samen brachten ze beide aspecten tot een geheel. Iedereen kon de speld dragen, want er waren geen rangen of standen en geen vijanden om te verslaan. Er werden geen leuzen geroepen, want de drager deed slechts één belofte. Als iemand vroeg wat het symbool betekende, was het antwoord eerlijk, vriendelijk en moedig.

Aanvankelijk droegen de drie mannen de spelden onder hun kraag, maar later verplaatste Taren zijn speld naar een zichtbare plek. Een klant merkte hem op toen ze voor haar zoon een klein instrument kocht dat op een harp leek, en ze vroeg wat het betekende. Taren zette de harp tussen hen in en zei: “Om dit instrument te laten klinken, moeten de snaren onder spanning staan, en toch kan het alleen met tederheid worden bespeeld. Als het ene de overhand krijgt, ontstaat er slechts lawaai. Met mensen is dat net zo.” De vrouw keek hem aan en vervolgens naar haar zoon, die de snaren aanraakte alsof het zonnestralen waren. Ze kocht het instrument en kwam de week daarop terug, zelf ook voorzien van een speld met rode vleugels.

De verandering verspreidde zich via de vragen die over de spelden werden gesteld. Zo vertelde Oren eens aan een moeder dat evenwicht betekende dat jongens zich zonder schaamte mochten uiten en meisjes leiding konden geven zonder hardheid. In een huis voor genezing legde Sef aan een raadslid uit dat zorgzaamheid niet vrouwelijk was en moed niet mannelijk, maar dat beide menselijke gaven waren. Mannen en vrouwen kwamen samen in keukens, werkplaatsen, tuinen en op boten langs de rivier. Ze oefenden in het uitspreken van hun gevoelens, nog voordat ze zeiden wat ze wilden. Het was de gewoonte om nooit met de vinger naar anderen te wijzen, maar juist een evenwichtiger situatie voor ogen te houden. Ze leerden van mening te verschillen zonder wreed te worden, en samen op te trekken zonder een leger te vormen. De Orde van de Engelen met de Rode Vleugels werd een boodschap van het stille hart.

Maar niet elke vraag werd op vriendelijke toon gesteld. Op een ochtend hield een ambtenaar een leraar bij de schoolpoort tegen en eiste te weten of zijn speld vrouwen als onderdrukkers bestempelde. Kinderen kwamen eromheen staan en de leraar had zich fel kunnen verdedigen. In plaats daarvan raakte hij de rode vleugel aan en antwoordde: “Het symbool staat ervoor dat ieder mens een ondeelbaar geheel is.” Vervolgens vroeg hij de ambtenaar waar ze bang voor was dat ze zou verliezen door de speld met de rode vleugels. Haar gezichtsuitdrukking veranderde zichtbaar, want niemand had haar ooit gevraagd waar ze bang voor was. Ze bekende dat haar overgrootmoeder de tijd van mannelijke overheersing had overleefd en dat ze vreesde voor een terugkeer daarnaar.

De slinger van dominantie

Ja, in de begintijd heerste mannelijke dominantie over Eris. Er werden nog steeds verhalen verteld over de wreedheid en onderdrukking van vrouwen. Eris had de zinloze oorlogen uit hebzucht meegemaakt, die een groot deel van het vroege Eris en haar bevolking hadden geteisterd en vernietigd. Hoewel dit lang geleden was, bleven de littekens achter in de harten van veel inwoners van Eris. De wijze leraar beloofde dat het evenwicht haar overgrootmoeder zou eren, en niet zou uitwissen. De functionaris nam die dag de speld die haar werd aangeboden niet aan, maar ze stopte wel met het bestempelen van de Orde van de Engelen met Rode Vleugels als gevaarlijk.

Het kind dat ik bij het meer had ontmoet tijdens mijn eerste bijeenkomst, heette Luma. Ze begon rode vleugels in de kantlijn van haar schoolwerk te tekenen. Toen haar leraar vroeg wat ze betekenden, zei Luma: “Eén vleugel kan een vogel niet doen opstijgen.” De woorden gingen van klas naar klas en bereikten vervolgens de huizen, waar volwassenen het evenwicht als iets onmogelijk ingewikkelds hadden voorgesteld.

Moeders begonnen hun zonen te vragen welke dromen ze verborgen hielden. Vaders vroegen hun dochters of liefde aanvoelde als vrijheid. Aan de avondtafel ontdekten gezinnen dat luisteren geen opgave van gezag betekende. Integendeel, het was een opening waardoor genegenheid kon ademen en licht kon stromen.

De rode vleugels doken al snel op bij markten en concerten, op de gewaden van rechters, de schorten van bakkers en dicht bij de harten van kinderen. Sommige leiders bespotten ze uit angst. Anderen waarschuwden dat de Orde van de RoodgevleugeldeEngelen een heimelijke poging was om de mannelijke heerschappij te herstellen, maar onze leden reageerden zonder woede. Ze nodigden hun critici uit om in een kring te gaan zitten, waar iedereen evenveel spreektijd kreeg. Ze luisterden naar vrouwen die vertelden over het oude leed dat nog steeds in hun lichaamscellen voortleefde. Daarna beschreven de mannen de eenzaamheid van nuttig zijn, maar niet gezien worden. Tranen werden een taal die door geen enkele wet was vastgelegd, en toch begreep iedereen ze.

De Wending

Tijdens het Festival van het Eerste Licht, vele jaren nadat de eerste speld was gedragen, onderging de energie een ingrijpende verandering. De Hoge Raad van de Sehedrin sprak het volk toe via een uitzending die, zoals gebruikelijk, alle uithoeken van Eris bereikte. Dat jaar kwamen duizenden mensen bijeen, getooid met rode vleugelspeldjes. Ze schreeuwden niet en hieven hun vuisten niet. Toen de raad op het podium verscheen, hief Taren een blaasinstrument en speelde één heldere toon. Het was dezelfde toon die hij had laten horen tijdens de eerste bijeenkomst die ik bijwoonde; daarop antwoordde Oren met een harmonieuze toon. Vanuit de menigte sloten mannen en vrouwen zich bij hen aan, met hun stem of een instrument, en ieder hield een eigen harmonieuze toon vast. Hoewel de leiders al na enkele ogenblikken probeerden de muziek te stoppen, was dat tevergeefs. De gezamenlijke klanken creëerden een natuurlijke harmonie die ieders hart raakte en de tranen vrij deed stromen. De harmonie was zo vol en teder dat zelfs de raadsleden huilden.

Het Vredesvoorstel

Toen de muziek wegstierf, trad een jong raadslid genaamd Mara naar voren. Haar vader stond in de menigte; zijn rode speldje glinsterde. Ze zei: “We hebben stilte vrede genoemd, en gehoorzaamheid harmonie. Vandaag hebben we het verschil gehoord.” Ze deed een voorstel om een collectief van zes vrouwen en zes mannen samen te stellen – een raad van evenwicht – waarin ook plaatsen waren gereserveerd voor ouderen en jongeren. De menigte barstte niet uit in gejuich; men had immers al vaker beloftes gehoord. In plaats daarvan klonk er een warm gemompel door de menigte: het geluid van mensen die beseften dat een toekomst waarop ze in stilte hadden gehoopt, nu werkelijkheid kon worden. Haar voorstel werd die dag ingebracht in de Sehedrin en aangenomen. Het werd vervolgens in de praktijk gebracht en is nog steeds van kracht.

Eris genas niet in één dag; het kostte jaren om het collectieve bewustzijn van de Erisianen geleidelijk te veranderen. Hoewel sommigen fel weerstand boden, veranderden scholen, huizen en wetten, en openden de harten zich. Zelfs toen ze stuitten op verzet dat voortkwam uit angst, bleven mannen en vrouwen met elkaar in gesprek; hun gezamenlijke stem bleef zacht genoeg om gehoord te worden.

Vrouwen ontdekten dat het delen van macht hen niet minder maakte. Mannen ontdekten dat tederheid geen afbreuk deed aan hun kracht. Kinderen groeiden op met het beeld van kracht en mededogen aan dezelfde tafel. De Orde van de Engelen met de Rode Vleugels werd minder zichtbaar naarmate het evenwicht in de loop der jaren een natuurlijke staat werd. Mensen op Eris dragen de spelden met rode vleugels niet meer, omdat ze niet langer nodig zijn zoals voorheen. Toch staan de verhalen over natuurlijk evenwicht nu in het hart van alle bewoners van Eris gegrift.

Nu ben ik teruggekeerd naar de Aarde, waar de oude wonden hetzelfde gezicht vertonen als ik ooit in de tuin met Adam heb gekend. Te lang heeft de mensheid geleefd onder mannelijke overheersing, losgekoppeld van vrouwelijke wijsheid, en gekenmerkt door zinloze oorlogen uit hebzucht en agressie. Mensen op Aarde hebben krachtige correcties in gang gezet, waaronder de recente #MeToo-beweging. Dit is het perfecte moment om de stille verandering van het hart te introduceren.

De intentie van de Orde van de RoodgevleugeldeEngelen is meer dan een oproep om het mannelijke perspectief te veranderen. Het is ook een oproep aan vrouwen om uit hun onderdanige rollen te stappen en verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen kracht. Dit zijn geen eenvoudige veranderingen; ze vergen allemaal tijd. De Orde van de RoodgevleugeldeEngelen is er niet om meningen te veranderen, maar enkel om zaadjes te planten in vruchtbare grond.

Mijn werk op Eris is voltooid en ik keer nu terug naar de Groep van Negen. Ik keer niet naar de Aarde terug om Adam te straffen of zijn zonen te verslaan. Ik keer terug in het rood, met gespreide rode vleugels, om vrouwen en mannen samen te brengen die klaar zijn om elkaar opnieuw te erkennen als gelijken. De Orde van de RoodgevleugeldeEngelen vormt zich opnieuw. Haar eerste tempel is een luisterend hart en haar eerste ceremonie is een moedig gesprek. Het wonder voltrekt zich op het moment dat twee mensen elkaar als gelijken ontmoeten; ze voelen de toekomst van hoop en eigen kracht.

Moge de diepe klank van Taren nu op Aarde klinken, want zo begon Eris op te stijgen naar een vijfdimensionale frequentie. Niet door verovering, maar door harmonie. Een kleine speld riep een vraag op, en die vraag riep een waarheid op. Dat leidde tot een volgende stem en nog een, totdat de stilte veranderde in een lied. Ik ben Lilith, de negende van negen, en ik heb werelden doorkruist om dit te delen. Evenwicht betekent niet het einde van verschillen. Het is juist de harmonieuze klank van verschil die ontstaat wanneer liefde elke ziel de ruimte geeft om te staan.

Wij vragen jullie om elkaar met respect te behandelen, elkaar te koesteren en goed samen te spelen als één geheel.

Espavo

Lilith geeft nu les en verzorgt channelings, waaronder een korte video-channeling van “Lilith’s Story” op SteveRother.org.

Speciaal verzoek: Copyright 2026 Espavo. Deze informatie is bedoeld om verspreid te worden en kan daarom in zijn geheel of gedeeltelijk doorgegeven worden. De gebruiker gaat ermee akkoord dat deze copyright aantekening toegevoegd wordt aan het te publiceren materiaal en gaat ermee akkoord dat alle rechten inclusief copyrights voor vertaald materiaal het eigendom blijven van Lightworker. Verdere informatie van de groep is op steverother.org te vinden.
Wij danken u voor het doorgeven van dit Licht.