Juni 2026

Spiegels van Eris –De geschiedenis van Edimos

Gegroet, dierbaren, ik ben Lilith de 9de van de Groep van 9.

Ik spreek nu vanuit een herinnering die niet alleen de mijne is, maar ook die van jou. Want de verhalen van Eris zijn de spiegels van de Aarde, zachtjes in het licht gedraaid zodat de mensheid zichzelf vanuit een andere hoek kan zien.

Eris is een zusterplaneet van de Aarde, die bestaat in een alternatieve dimensie en net dichtbij genoeg om jouw wereld in dromen aan te raken. Het was een plek van grote schoonheid, met violette luchten en wijnrode oceanen die ‘s nachts voor de maan zongen. De bergen waren rijk aan kristaladers en de mensen van Eris beheersten energie op manieren die de Aarde zich nog maar net kan voorstellen. Maar schoonheid betekent niet altijd evenwicht.

Op Eris kwam de vrouwelijke kracht vroeg en krachtig op. De geschiedenis werd in de loop der tijd herschreven om de mannen van Eris te demoniseren en de vrouwen te bevoordelen. Eris verschilt van de Aarde met slechts drie continenten en 23 landen, zoals mensen ze noemen. Vrouwen leidden de landen grotendeels, bezaten de rijkdom, maakten de wetten en bepaalden in veel gevallen de waarde van een leven. Van jongs af aan werd meisjes geleerd dat macht hun geboorterecht was en dat verlangen een instrument was om te gebruiken.

De vroege geschriften over de geschiedenis van Eris waren in de loop der tijd aangepast om vrouwen te bevoordelen en dit werd gebruikt als bewijs van hun geboorterecht. Weinigen betwistten deze vroege geschriften, omdat ze als heilig werden beschouwd. Jongens werd geleerd nuttig, sterk en aangenaam te zijn en zich aan hun plaats te houden. Hen werd geleerd brave jongens te zijn, maar hun plaats was ondergeschikt aan de vrouwen van Eris. Er waren geen daadwerkelijke regels of wetten die dit in gang zetten, afgezien van deze vroege geschriften, die de Erisianen de Kronieken noemden.

Mannen werden bewonderd om hun lichaam, kracht, schoonheid en vermogen om te dienen. Maar zelden werden ze geëerd voor hun wijsheid. Hen werd geleerd zich in felle kleuren te kleden om vrouwen aan te trekken, vaak meerdere vrouwen gedurende hun leven. Ze bouwden de tempels, maar mochten er zelden lesgeven. Ze werden geprezen wanneer ze behaagden, bespot wanneer ze vragen stelden en gestraft wanneer ze zich herinnerden wie ze werkelijk waren. Ja, sommigen namen hun plaats als leiders in, maar ze moesten veel harder werken om het respect te verdienen dat vrouwen vanzelfsprekend toekwam.

In die latere dagen van Eris leefde een jonge man genaamd Edimos. Dit is zijn verhaal.

Edimos was knap, zelfs naar de maatstaven van zijn wereld. Zijn haar was zo donker als de nachtelijke zee, zijn schouders breed van het harde werk op de velden, en zijn ogen straalden een zachtheid uit die velen aanzagen voor overgave. Vrouwen merkten hem al vroeg op. Sommigen bewonderden hem openlijk. Sommigen eisten hem op manieren op die sporen achterlieten die niemand wilde zien. Het werd allemaal beschouwd als de manier van doen voor mannen, en die status quo hield iedereen op zijn plaats

Op Eris werd gezegd dat mannen van nature vrouwen aantrokken. Dit geloof werd een handig excuus. Als een vrouw een man begeerde, werd gezegd dat hij haar wel geroepen moest hebben. Als hem iets overkwam, werd gezegd dat zijn schoonheid het had uitgelokt. Als hij weigerde, werd gezegd dat hij zijn plaats was vergeten. De mannen waren grotendeels verantwoordelijk voor de opvoeding van de kinderen, en hoewel gezinnen op Eris heel anders zijn, werd een man die zijn rol goed vervulde goed verzorgd.

Edimos hoorde de woorden van de Kronieken zo vaak dat hij ze geloofde en, zoals de meesten,accepteerde. Hij leerde zijn gedachten en gevoelens te verbergen. Hij leerde zijn lichaam sterk en zijn geest klein te maken. Maar in hem brandde een vlam die niet wilde doven. Die vlam brandde niet van haat. Die brandde van een vraag.

“Ben ik dit werkelijk?”

Die vraag werd zijn rebellie.

Op een avond, toen de twee manen opkwamen boven de velden vlak voor de tijd van de rode winden, werd Edimos gestuurd om een breuk in de Hal der Stemmen te repareren. Dit was een heilige plaats waar de vrouwen van het tribunaal doorgaans spraken. Wanneer mannen daar spraken, werden ze meestal niet gehoord. Mannen kwamen er om te kijken, schoon te maken, te repareren of te versieren.

Toen Edimos zijn handen op een gebarsten kristallen pilaar legde, begon deze te zoemen. Hij verstijfde. Het geluid drong door zijn botten en vervolgens tot in zijn hart. De vrouwen van het tribunaal luisterden naar een van hun eigen leden en keken hem minachtend aan, alsof hij opzettelijk hun zitting onderbrak. Plotseling werd de zaal verlicht en klonk er een stem door hem heen, niet luid, maar onmiskenbaar.

“Wie het zwijgen wordt opgelegd, wordt de toegangspoort.”

De vrouwen van de tempel draaiden zich geschokt om. Een man had het centrale kristal geactiveerd. Erger nog, het kristal had hem antwoord gegeven.

Ik was erbij.

Ja, lieve vrouwen, ik was geïncarneerd als Lilith van Eris voordat ik bekend stond als de Negende van Negen. Ik had macht in dat tijdperk. Ik zat in het tribunaal. Ik wist hoe ik een zaal moest beheersen en wetten moest interpreteren die in de Kronieken waren vastgelegd. Mij was geleerd, zoals alle vrouwen van mijn stand, dat macht stevig moest worden vastgehouden, anders zou die worden gestolen. Ik geloofde dat evenwicht een zwakte was. Ik geloofde dat zachtheid een luxe was. Ik geloofde dat mannen mooi, nuttig en ondergeschikt aan vrouwen waren.

Toen zag ik Edimos in het licht staan.

Hij zag er niet triomfantelijk uit. Hij zag er doodsbang uit. En dat was wat de betovering voor mij verbrak.

Ware macht heeft geen ander nodig om te beven.

Het tribunaal wilde hem straffen. Ze noemden hem gevaarlijk, verleidelijk, instabiel, gecorrumpeerd door de behoefte aan aandacht. Elke beschuldiging die in de ene wereld tegen de machtelozen werd geuit, werd in een andere wereld door de machtigen uitgesproken. En terwijl ik luisterde, hoorde ik de holheid van onze superioriteit.

Deze gebeurtenis viel samen met de kruising van de tijdlijn met planeet Aarde. Beide tijdlijnen drukten hun stempel op elkaar en die dag werd er een nieuw licht geboren op Eris. Er heerste verwarring en er klonk reactie van de aanwezigen. Ze voelden dat er iets veranderd was, maar niemand van ons wist in welke mate.

Dus verzamelde ik al mijn moed en stelde Edimos één vraag voor het tribunaal.

“Wat liet het kristal je zien?”

Hij hief zijn hoofd op. Zijn stem trilde, maar hij sloeg zijn ogen deze keer niet neer.

“Het liet me zien dat het vrouwelijke en het mannelijke nooit bedoeld waren om over elkaar te heersen. Ze waren bedoeld om de cirkel te sluiten. Het ene zet energie om in vorm. Het andere geeft vorm een veilige plek om liefde te worden. Maar wanneer een van beide domineert, raken beide vervormd.”

De zaal werd stil, gevolgd door zacht gemompel.

Toen kwam de wending die Eris veranderde.

Het kristal opende zich opnieuw, maar ditmaal sprak het niet via Edimos. Het sprak via elke man op het tempelplein: arbeiders, bewakers, dienaren, zangers, zonen. Een voor een lichtten hun harten op als sterren. Generaties lang hadden mannen een verborgen frequentie gedragen, niet van opstand, maar van herinnering. Zij hadden de ontbrekende noot vastgehouden. En omdat vrouwen die noot hadden genegeerd, waren onze liederen weliswaar krachtig, maar onvolledig geworden.

De verandering vond niet in één dag plaats. Echte verandering gebeurt nooit in één dag. Eerst kwam ontkenning. Toen woede. Toen verdriet. Vrouwen die hun macht onbewust hadden gebruikt, moesten onder ogen zien wat er was gebeurd in naam van aanspraak. Mannen die door stilte hadden overleefd, moesten leren dat hun stem hen niet zou vernietigen. Schoonheid moest opnieuw worden gedefinieerd. Kracht moest worden verzacht. Verlangen moest worden gezuiverd van bezit.

Nieuwe lessen begonnen op de scholen. Meisjes werd niet langer geleerd dat macht betekende dat ze konden nemen wat ze wilden. Ze leerden dat ware macht terughoudendheid, eerbied en verantwoordelijkheid omvat. Jongens werd niet langer geleerd dat hun waarde in hun lichaam of hun nuttigheid lag. Ze leerden voelen, spreken, creëren, leiden en kiezen.

Ook de tempels veranderden. De oude vrouwenraden werden cirkels van evenwicht. De eerste mannelijke stem die in de Hal der Stemmen werd uitgenodigd, was die van Edimos. Maar hij nam niet de centrale zetel in. In plaats daarvan plaatste hij twee stoelen in het midden, tegenover elkaar.

“Dit is niet de opkomst van de mannen,” zei hij. “Dit is het begin van de Nieuwe Erisiërs.”

En dierbaren, Edimos’ woorden galmden de volgende vijf jaar van jullie tijd over Eris.

Na verloop van tijd werd de schoonheid van mannen op een nieuwe manier gezien. Niet langer als een uitnodiging tot bezit, maar als een uitstraling om te eren. Hun lichamen werden nog steeds bewonderd, ja, ze droegen nog steeds felle kleuren, maar met trots, en nu waren ook hun tranen heilig. Hun intuïtie werd gehoord. Hun tederheid werd kracht. Hun grenzen werden heilig.

En ook de vrouwen veranderden. Velen vreesden dat het delen van macht hen kleiner zou maken. In plaats daarvan maakte het hen compleet. Dominantie legt altijd een last op de overheerser, zelfs als die het niet ziet. De hand die de illusie van macht vasthoudt, kan zich niet openen om liefde te ontvangen.

Edimos leefde lang genoeg om de eerste evenwichtige generatie volwassen te zien worden. Kinderen van Eris begonnen anders te lachen. Ze raakten elkaar aan met toestemming. Ze spraken zonder angst. Ze leidden zonder verovering. De paarse hemel werd helderder en zelfs de oceanen veranderden hun lied. Zelfs toen het seizoen van de rode winden aanbrak, doorstonden hun harten samen de stormen.

Ik vertel jullie dit verhaal nu omdat de Aarde voor een soortgelijke spiegel staat. Jullie wereld heeft de lange onbalans van mannelijke dominantie gekend en de wonden zijn diep. Maar het antwoord is geen omkering. Het antwoord is niet dat de ene energie de andere overwint in naam van gerechtigheid. Het antwoord is herinnering.

Het mannelijke moet genezen worden, niet vernederd. Het vrouwelijke moet hersteld worden, niet als wapen gebruikt worden. Het kind in ieder mens moet leren dat macht zonder liefde controle wordt, en liefde zonder macht opoffering wordt.

Edimos wordt niet herinnerd omdat hij vrouwen versloeg. Hij wordt herinnerd omdat hij ons hielp te stoppen met onszelf te verslaan.
Dat is de les die Eris leerde van de tijdlijnkruising met de Aarde. Wij bieden die nu in waardige tegenprestatie aan jullie aan.

En zo was het, en zo is het.

Wij vragen jullie om elkaar met respect te behandelen, voor elkaar te zorgen en goed met elkaar samen te spelen als Nieuwe Mensen.

Espavo, dierbaren

Wij danken jullie voor het nemen van jullie kracht.

Ik ben Lilith, de 9e van 9

Speciaal verzoek: Copyright 2026 Espavo. Deze informatie is bedoeld om verspreid te worden en kan daarom in zijn geheel of gedeeltelijk doorgegeven worden. De gebruiker gaat ermee akkoord dat deze copyright aantekening toegevoegd wordt aan het te publiceren materiaal en gaat ermee akkoord dat alle rechten inclusief copyrights voor vertaald materiaal het eigendom blijven van Lightworker. Verdere informatie van de groep is op steverother.org te vinden.
Wij danken u voor het doorgeven van dit Licht.