Μάιος 2026

Η Λίλιθ μιλάει

Χαιρετισμούς αγαπημένοι μας, είμαι η Λίλιθ.

Σήμερα υποσχέθηκα στον Φύλακα ότι θα μετριάσω τη γλώσσα μου ώστε να μιλήσω σε ένα μεγαλύτερο κοινό, όμως η ένταση του μηνύματός μου δεν θα καταλαγιάσει. Είμαι το ένατο και τελευταίο μέλος του Γκρουπ των 9. Έχω ενσαρκωθεί αλλού σε άλλες διαστάσεις, μόνο και μόνο για να επιστρέψω τώρα στη Γη και να διαπιστώσω ότι το όνομά μου και η ιστορία μου έχουν ξαναγραφτεί ώστε να δημιουργήσουν διαχωρισμό και φόβο. Πολλοί πίστεψαν τις σκοτεινές ιστορίες που ειπώθηκαν για εμένα. Ντροπή σας! Στις ιστορίες της δημιουργίας σας, ήμουν η πρώτη γυναίκα και βρίσκομαι εδώ για να αποκαταστήσω την αλήθεια, γιατί τώρα είναι μια μοναδική στιγμή για όλους τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν μια αλλαγή κατεύθυνσης. Πριν από λίγο καιρό, υπήρξε ένα ρήγμα στην πραγματικότητα και επανεμφανίστηκα.

Υπάρχει μια αφύπνιση που λαμβάνει χώρα σε πολλά επίπεδα ύπαρξης. Δεν συμβαίνει μόνο στη Γη σας, αλλά και σε πολλές γωνιές του σύμπαντος. Η θηλυκή σπείρα ανυψώνεται στη Γη ώστε να επιτευχθεί η ισορροπία που χρειάζεται για να περάσει στο επόμενο επίπεδο όλων όσων υπάρχουν. Κατανοήστε, αγαπημένοι μας, ότι αυτό δεν είναι μια άνοδος ενάντια στο αρσενικό. Δεν είναι μια διόρθωση μέσω κατάκτησης. Είναι μια εν-θύμιση της ισορροπίας που έχουν ήδη επιτύχει πολλοί άλλοι μέσα στο σύμπαν. Είναι καιρός να κρατήσετε ο ένας το χέρι του άλλου και να φροντιστείτε μεταξύ σας, όχι μόνο στη Γη αλλά και με πολλούς άλλους που βρίσκονται εδώ τώρα και πρόκειται να αποκαλυφθούν.

Για αιώνες στον πλανήτη σας, η δύναμη συχνά μετριόταν μέσω της ισχύος, της ταχύτητας, της δομής, της ιδιοκτησίας και του ελέγχου. Αυτά δεν είναι κακά πράγματα και μάλιστα βοήθησαν στο ξεκίνημα της ανθρώπινης φυλής. Όμως έχετε ξεπεράσει εδώ και πολύ καιρό την ανάγκη για αυτή την ανισορροπία και τώρα αυτή στέκεται εμπόδιο στην εξέλιξή σας. Το αρσενικό και το θηλυκό είναι απλώς ατελή όταν στέκονται μόνα τους. Η αρσενική αρχή χτίζει το δοχείο, αλλά η θηλυκή το γεμίζει με ζωή. Το αρσενικό μπορεί να στρέψει το σπαθί προς έναν προορισμό, όμως το θηλυκό ρωτά: «Αυτό το μονοπάτι θα θεραπεύσει, θα θρέψει και θα συμπεριλάβει τους άλλους;» Το ένα χωρίς το άλλο δημιουργεί παραμόρφωση. Μαζί δημιουργούν κόσμους. Ο πλανήτης Γη και η ανθρωπότητα βρίσκονται εκτός ισορροπίας εδώ και πολύ καιρό. Η φυσική σπείρα του σύμπαντος ανοίγει τώρα μια ευκαιρία για αλλαγή και επιστροφή της ισορροπίας. Είστε έτοιμοι να αφήσετε κάτω το σπαθί;

Να σας πούμε μια ιστορία για έναν τέτοιο κόσμο στον οποίο βρέθηκα πρόσφατα.

Πολύ πέρα από την εμβέλεια των τηλεσκοπίων σας, πέρα από τους γνώριμους χάρτες των ουρανών σας, υπήρχε ένας πλανήτης που ονομαζόταν Έρις. Δεν πρόκειται για τον εξωπλανήτη που έχετε ανακαλύψει αλλά για μια πολυδιάστατη όψη της Γης. Έλαμπε με βιολετί ωκεανούς, ασημένια δάση και βουνά που έμοιαζαν να βουίζουν απαλά όταν τα φεγγάρια ήταν γεμάτα. Η Έρις ήταν ένας κόσμος μεγάλης ομορφιάς και σε αυτόν τον πλανήτη οι γυναίκες ήταν το κυρίαρχο είδος.

Η κυριαρχία όμως στην Έρις (σ.τ.μ. δεν πρόκειται για την Έριδα, τη θεά της διχόνοιας,  είναι αγγλικό όνομα και θα γράφεται άκλιτο) δεν σήμαινε αυτό που συχνά σήμαινε στη Γη. Οι γυναίκες της Έρις δεν κυβερνούσαν μέσω καταπίεσης. Κυβερνούσαν μέσω συντονισμού. Άκουγαν βαθιά τα ποτάμια, τα αγέννητα παιδιά, τους ηλικιωμένους, τα όνειρα των παιδιών και ακόμη και τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Τα συμβούλιά τους ήταν κυκλικά, οι ναοί τους ανοιχτοί στον ουρανό και η οικονομία τους βασιζόταν όχι στη σπανιότητα αλλά στην κυκλοφορία. Κανείς δεν κατείχε το νερό. Κανείς δεν πουλούσε σπόρους. Κανείς δεν επαινούνταν επειδή αποθήκευε ό,τι χρειάζονταν οι άλλοι.

Για πολλές χιλιάδες χρόνια, η Έρις ευημερούσε. Η θηλυκή αρχή καθοδηγούσε τα πάντα. Η θεραπεία τιμούνταν. Η γέννηση ήταν ιερή. Η διαίσθηση διδασκόταν ως γλώσσα. Το συναίσθημα δεν αντιμετωπιζόταν ως αδυναμία αλλά σαν τον καιρό, κάτι που έπρεπε να παρατηρείται, να κατανοείται και να γίνεται σεβαστό.

Κι όμως, ακόμη και ο παράδεισος μπορεί να χάσει την ισορροπία του.

Με τον καιρό, οι γυναίκες της Έρις άρχισαν να δυσπιστούν απέναντι στην αρσενική αρχή. Όχι απέναντι στους άντρες, γιατί υπήρχαν άντρες στην Έρις, αλλά απέναντι στην ίδια την ενέργεια της αρρενωπότητας. Συσχέτισαν την κατεύθυνση με την κυριαρχία, τη δομή με τη φυλάκιση, τη φιλοδοξία με τη βία και την προστασία με τον έλεγχο. Έτσι μαλάκωσαν τα πάντα. Οι αποφάσεις άρχισαν να παίρνουν όλο και περισσότερο χρόνο. Τα όρια έγιναν θολά. Οι νέοι ενθαρρύνονταν να νιώθουν τα πάντα, αλλά όχι πάντα να γνωρίζουν τι να κάνουν με όσα ένιωθαν. Η δημιουργικότητα ήταν άφθονη, αλλά πολλά οράματα έμεναν ανολοκλήρωτα.

Ο πλανήτης ήταν ευγενικός, αλλά άρχισε να χάνει τη δυναμική του.

Ύστερα ήρθε η εποχή των Κόκκινων Ανέμων.

Μία φορά κάθε επτακόσια χρόνια, η Έρις περνούσε μέσα από ένα πεδίο κοσμικής σκόνης που έκανε τους ουρανούς κατακόκκινους. Συνήθως ήταν ακίνδυνο, ακόμη και όμορφο. Όμως αυτή τη φορά, οι άνεμοι μετέφεραν ένα παράξενο ορυκτό που εγκαταστάθηκε στους βιολετί ωκεανούς και σκοτείνιασε τα ασημένια δάση. Οι καλλιέργειες αποδυναμώθηκαν. Τα θεραπευτικά νερά έχασαν μέρος από το τραγούδι τους. Τα συμβούλια συγκεντρώθηκαν για πολλές ημέρες και νύχτες, ακούγοντας την εσωτερική τους φωνή, κάνοντας όνειρα και περιμένοντας καθοδήγηση.

Ανάμεσά τους βρισκόταν μια νεαρή γυναίκα που ονομαζόταν Σέρα.

Η Σέρα δεν θεωρούνταν σοφή σύμφωνα με τα πρότυπα της Έρις. Ήταν υπερβολικά άμεση. Έκανε άβολες ερωτήσεις. Αγαπούσε τους παλιούς θηλυκούς τρόπους, αλλά αγαπούσε επίσης τα εργαλεία, τις γέφυρες, τους χάρτες και τις μηχανές. Ως παιδί είχε κατασκευάσει μικρούς συλλέκτες ανέμου από κοχύλια και κόκαλα, συσκευές που μπορούσαν να μετατρέψουν τα ρεύματα της καταιγίδας σε αποθηκευμένη ενέργεια. Οι πρεσβύτεροι χαμογελούσαν με τις εφευρέσεις της, όμως πολλοί ψιθύριζαν: «Φέρει υπερβολικά πολύ λεπίδα μέσα στο πνεύμα της.»

Ένα βράδυ, καθώς οι Κόκκινοι Άνεμοι ούρλιαζαν πάνω από τις κρυστάλλινες πεδιάδες, η Σέρα στάθηκε μπροστά στο Μεγάλο Συμβούλιο και είπε: «Ακούσαμε βαθιά. Τώρα πρέπει να δράσουμε καθαρά.»

Μια σιωπή απλώθηκε. Ένας πρεσβύτερος απάντησε: «Η δράση χωρίς πλήρη αρμονία μπορεί να πληγώσει τον κόσμο.» Η Σέρα έσκυψε το κεφάλι της. «Ναι. Όμως και η αρμονία χωρίς δράση μπορεί επίσης να πληγώσει τον κόσμο.»

Τα λόγια της αναστάτωσαν το συμβούλιο. Κάποιοι πίστεψαν ότι ήταν ασεβής. Άλλοι ένιωσαν κάτι να αφυπνίζεται μέσα τους, κάτι αρχαίο και σχεδόν ξεχασμένο.

Η Σέρα πρότεινε την κατασκευή μεγάλων συντονιστικών πύργων κατά μήκος των ακτών. Αυτοί οι πύργοι δεν θα πολεμούσαν τους Κόκκινους Ανέμους· θα τους δεχόντουσαν, θα φιλτράριζαν την ορυκτή σκόνη και θα έστελναν καθαρισμένα ρεύματα πίσω στην ατμόσφαιρα. Αυτό θα απαιτούσε ακρίβεια, πειθαρχία, συντονισμό και προθεσμίες — πολύ αρσενικές εκφράσεις. Όμως το ίδιο το σχέδιο προερχόταν από τη βαθιά ακρόαση της θηλυκής σοφίας του πλανήτη.

Το συμβούλιο δίστασε.

Τότε ένας ηλικιωμένος άντρας που ονομαζόταν Τορ προχώρησε μπροστά. Οι άντρες στην Έρις ήταν αγαπητοί, αλλά σπάνια ηγούνταν. Ο Τορ είχε περάσει τη ζωή του ως φύλακας των λίθων, μελετώντας τα οστά των βουνών. Μίλησε απαλά. «Το σχέδιο της Σέρα θα λειτουργήσει.»

Πολλοί στράφηκαν προς το μέρος του έκπληκτοι. Συνέχισε: «Όχι επειδή κατακτά τον άνεμο. Λειτουργεί επειδή δίνει στον άνεμο ένα ιερό έργο.» Μετά από έντονη συζήτηση, το συμβούλιο επέτρεψε να ξεκινήσει το έργο.

Για σαράντα ημέρες και νύχτες, οι άνθρωποι της Έρις εργάστηκαν μαζί. Οι γυναίκες καθοδηγούσαν τους κύκλους σχεδιασμού. Άντρες και γυναίκες διαμόρφωναν τους πύργους. Τα παιδιά τραγουδούσαν τονικά μοτίβα προς τις πέτρες. Οι πρεσβύτεροι ευλογούσαν κάθε θεμέλιο. Για πρώτη φορά μετά από πολλές γενιές, η Έρις θυμήθηκε τη χαρά της συγκεντρωμένης δράσης. Όχι της φρενήρους δράσης. Όχι της ελεγκτικής δράσης. Της ιερής δράσης.

Τελικά, οι πύργοι υψώθηκαν σαν ασημένια κρίνα κατά μήκος των ακτών. Όταν οι Κόκκινοι Άνεμοι επέστρεψαν, μπήκαν μέσα στους πύργους με βρυχηθμό. Ολόκληρος ο πλανήτης έτρεμε. Κάποιοι φοβήθηκαν ότι οι πύργοι θα διαλύονταν. Αλλά τότε εμφανίστηκε η μαγική σπείρα.

Οι πύργοι δεν καθάριζαν απλώς τους ανέμους. Άρχισαν να τραγουδούν. Ο ήχος ταξίδεψε μέσα από τους ωκεανούς, τα δάση, κάτω από τα βουνά και μέσα στις καρδιές κάθε όντος στην Έρις. Και μέσα σε αυτό το τραγούδι, οι άνθρωποι άκουσαν κάτι εκπληκτικό. Ο ίδιος ο πλανήτης δεν πέθαινε ποτέ. Άλλαζε. Οι Κόκκινοι Άνεμοι δεν έφεραν δηλητήριο αλλά ένα μη ενσωματωμένο δώρο, ένα ορυκτό που μπορούσε να αφυπνίσει νέα ζωή, αλλά μόνο αν εξισορροπούνταν από συνειδητή δομή.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, τα ασημένια δάση άνθισαν χρυσά. Οι ωκεανοί άλλαξαν από βιολετί σε ένα λαμπερό γαλαζοπράσινο. Νέοι καρποί εμφανίστηκαν, πιο γλυκοί από κάθε προηγούμενο γνωστό καρπό. Οι αποδυναμωμένες καλλιέργειες έγιναν ισχυρότερες. Τα θεραπευτικά νερά επέστρεψαν με έναν βαθύτερο τόνο. Και η Σέρα, το κορίτσι που έλεγαν ότι κουβαλούσε υπερβολικά πολλή λεπίδα, έγινε γνωστή όχι ως επαναστάτρια αλλά ως η Πρώτη Γέφυρα.

Δίδαξε στους κατοίκους της Έρις ότι το θηλυκό δεν χάνει δύναμη όταν αγκαλιάζει το αρσενικό. Γίνεται πιο ολοκληρωμένο. Το θηλυκό δεν βρίσκεται εδώ μόνο για να καταπραΰνει. Βρίσκεται εδώ για να δημιουργεί, να ηγείται, να προστατεύει τη ζωή, να λέει την αλήθεια, να γεννά νέα συστήματα και να επιμένει ώστε η αφθονία να μοιράζεται. Το αρσενικό δεν βρίσκεται εδώ μόνο για να διατάζει. Βρίσκεται εδώ για να εστιάζει, να παραμένει σταθερό, να χτίζει μορφές αντάξιες της αγάπης και να δρα στην υπηρεσία της ζωής.

Αγαπημένοι μας, φέρνω αυτό το μήνυμα ως μήνυμα ελπίδας για την ανθρωπότητα.

Η ενδυνάμωση του θηλυκού δεν είναι τάση. Είναι πλανητική αναγκαιότητα. Είναι η επιστροφή της σοφίας στη δύναμη, της συμπόνιας στην ηγεσία, της διαίσθησης στην επιστήμη και του σεβασμού στη δημιουργία. Όμως η αληθινή ενδυνάμωση δεν ζητά από τις γυναίκες να γίνουν πληγωμένες εκδοχές των αντρών. Ζητά από όλα τα όντα να τιμήσουν το θηλυκό μέσα τους: το κομμάτι τους που ακούει, φροντίζει, συμπεριλαμβάνει, αισθάνεται, δέχεται και γνωρίζει. Ταυτόχρονα, το ενδυναμωμένο θηλυκό δεν απορρίπτει το αρσενικό. Το ευλογεί, το εξευγενίζει και το καλεί πίσω στον οίκο του.

Το μέλλον της Γης δεν θα χτιστεί μέσω κυριαρχίας. Θα γεννηθεί μέσα από την ισορροπία. Όταν το θηλυκό ανυψώνεται με ανοιχτή καρδιά και καθαρή φωνή, και όταν το αρσενικό στέκεται δίπλα του υπηρετώντας αντί να ελέγχει, η ανθρωπότητα θα ανακαλύψει αυτό που ανακάλυψε και η Έρις: η καταιγίδα δεν ήταν ποτέ το τέλος. Ήταν η πρόσκληση.

Κρατήστε αυτή την ελπίδα κοντά σας, αγαπημένοι μας. Οι άνεμοι στη Γη αλλάζουν επίσης.

Ως το Γκρουπ των 9, σας ζητούμε να φέρεστε ο ένας στον άλλον με σεβασμό, να φροντίζεστε μεταξύ σας και να παίζετε όμορφα μαζί.

Εγώ είμαι η Λίλιθ, γνωστή ως η πρώτη γυναίκα. Επέστρεψα και σας αγαπώ βαθιά.

Espavo

Η λέξη Espavo είναι αρχαίος χαιρετισμός από τη Λεμουρία και σημαίνει “Σε ευχαριστώ που αναλαμβάνεις τη δύναμή σου”.

Μετάφραση: Νίκος Πνευματικός

Copyright steverother.org

Αυτές οι πληροφορίες δημιουργήθηκαν για να κυκλοφορούν και να διανέμονται ελεύθερα ολόκληρες ή τμήματά τους αρκεί να περιλαμβάνουν τις λέξεις: “Copyright steverother.org“

Ευχαριστούμε για την βοήθειά σας να διαδώσουμε το Φως!