Φεβρουάριος 2008

Μοναδικότητα
Ματιά από την κορυφή του λεωφορείου

 

Από τον Steve:

Το μήνυμα αυτού του μήνα είναι σχετικό με τον ρόλο που η τεχνολογία έχει στη ζωή μας. Ήξερα από την αρχή ότι μπορεί να υπάρχει ένας σχετικός φόβος σε αυτό το θέμα. Ο πατέρας μου ήταν ηλεκτρολόγος – μηχανικός κι έτσι ήμουν μέσα σε κάθε νέα τεχνολογία καθώς μεγάλωνα. Με δίδαξε πολλά σχετικά με τα ηλεκτρονικά κι έφτιαξα ραδιόφωνα και μουσικά όργανα σε νεαρή ηλικία. Είχαμε την πρώτη έγχρωμη τηλεόραση στη γειτονιά μας. Μία φορά μάλιστα μου αγόρασε και το πρώτο κομπιουτεράκι τσέπης όταν ήμουν ακόμη στη μέση του σχολείου. Μας συνάρπαζαν οι δυνατότητες που μας έδινε αυτό και μου είχε πει τότε πως αυτός είναι και ο τρόπος του μέλλοντος. Αυτή η σκέψη μας έδωσε μια πρόκληση για το ποιος θα καταφέρει να βρει πρώτος την απάντηση. Την επόμενη εβδομάδα πήρα περήφανος το κομπιουτεράκι στο σχολείο για να το δείξω σε όλους. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίδραση και την έκπληξη των διευθυντών όπου μου πήραν το κομπιουτεράκι λέγοντάς μου ότι δε θα μου το έδιναν ποτέ ξανά. Μου είπαν θυμωμένοι πως αν επέτρεπαν αυτά τα πράγματα στα σχολεία, κανένας δε θα μάθαινε να διαβάζει ή να γράφει. Ο πατέρας μου επενέβη τότε και πήρε το κομπιουτεράκι αργότερα την ίδια μέρα αλλά έπρεπε να υποσχεθώ στη διεύθυνση του σχολείου ότι δε θα το ξανάφερνα στην τάξη μου ξανά ή να το χρησιμοποιήσω στις εργασίες των μαθηματικών μου στο σπίτι. Ο πατέρας μου με κοίταξε θλιμμένος και μου είπε πως είναι λυπηρό κάποιοι άνθρωποι να φοβούνται τόσο πολύ το μέλλον.

Καθώς ολοκλήρωνα αυτή την επικοινωνία κατά τη διάρκεια της ζωντανής μετάδοσης μέσα από το ίντερνετ, ο server μας έπεσε. Δε καταλάβαμε ποτέ γιατί ακριβώς συνέβη αυτό και σαν αποτέλεσμα, χάσαμε το αρχείο, ελπίζοντας όμως τουλάχιστον να το είχαμε ηχητικά. Λάβαμε πολλά θετικά emails αλλά υπήρξαν και λίγοι που ήταν πολύ αναστατωμένοι με αυτά που είπε το Γκρουπ εδώ. Ένα από αυτά έλεγε: «Τί συνέβη με εσάς; Δε μάθατε τίποτα από την Ατλαντίδα;». Πρέπει να πω ότι το Γκρουπ που έδειξε πολλά σχετικά με τον δικό μου ρόλο στην Ατλαντίδα και η μόνη μου αντίδραση σε αυτό το γεγονός ήταν αυτή: Ναι, έμαθα. Έμαθα να μη φοβάμαι το μέλλον. Σ’ ευχαριστώ πατέρα,

Μεγάλες αγκαλιές και απαλά σκουντήματα, Steve

 

Χαιρετισμούς από την Εστία
Επιστροφή στην μοναδικότητα

Αγαπητοί, δεν έχετε ιδέα πόσο κοντά είσαστε να φέρετε την Εστία και τον χώρο εδώ που ζείτε. Η ανύψωση της δόνησής σας δημιουργεί ένα κενό μεταξύ των κόσμων μας και το πέπλο λεπταίνει. Η δόνησή σας ανυψώνεται κάθε φορά που γελάτε, κάθε φορά που αγαπάτε, κάθε φορά που εκφράζετε το πνεύμα σας μέσα από το βιολογικό σας σώμα. Συμβαίνει σε παγκόσμια βάση αλλά συμβαίνει επίσης και σε πολυδιαστασιακά επίπεδα καθώς κανένας σας δεν υπάρχει μοναδικά. Υπάρχετε σε πολλαπλές διαστάσεις του χρόνου και του χώρου. Ο κάθε ένας από εσάς έχει διαφορετικές εκφράσεις της ψυχής σε α